Amber alert : Εγώ

Έχω πολλά στο κεφάλι μου. Τόσα, που χάνομαι που και που. 

Το ξέρεις ήδη.

Κι εσύ; Έρχεσαι να μου φέρεις κι άλλα;!

"ΠΡΕΠΕΙ" μου λες. Δεν αντιμιλάω. Μου λες και κάνω.

Και ξαφνικά νιώθω πως χάνομαι.

Χάνω τα θέλω μου.

Χάνω το εγώ μου.

Ψάχνω να το βρω. Βοήθεια σου ζητάω, μα φεύγεις.

Όμως κατάλαβα.

Εσύ το έχεις.

Στην φυλακή των "ΠΡΕΠΕΙ" σου.

Σε εκλιπαρώ, δώσε μου το.

Το χρειάζομαι, ακούς;

To ΘΕΛΩ.

Always remember. You HAVE to!

ΓΟΝΕΙΣ

Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να σκεφτείς λίγο και να επεξεργαστείς στο μυαλό σου την παραπάνω λέξη.Έστω και για 1 λεπτό.
Μην προχωρήσεις παρακάτω στο άρθρο αν πρώτα δεν θυμηθείς!










Βλέπεις τι εννοώ;
Δεν μπορείς να προσπεράσεις τη λέξη, πόσο μάλλον τους ανθρώπους εκείνους!


Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να τους θυμηθείς, όπως εκείνοι εσένα όταν:
είχες χτυπήσει.~Έφερναν τα πάνω κάτω για να βρουν γάζες,μπαμπάκι,μπενταντίν.
δεν ήσουν καλά~Σε καταλάβαιναν και σε βοηθούσαν.
έκλαιγες.~Σε άφηναν στην μεγάλη,ζεστή,απαλή αγκαλιά τους περιμένοντας να ηρεμήσεις, όσο κι αν έπαιρνε αυτό.
χρειάστηκες βοήθεια.~Ήταν πάντα στη διάθεση σου, πάντα σε ετοιμότητα, πάντα οι πιο πιστοί σου βοηθοί.
ήσουν άρρωστος.~Ήταν όλο το βράδυ απο πάνω σου να ελέγχουν τη θερμοκρασία σου, χωρίς να τους νοιάζει αν εκείνοι κουραστούν.
κάτι σου πήγαινε στραβά.~Σε άκουγαν με προσοχή και σε συμβούλευαν.

Να τους θυμηθείς όταν:
πήρες το δίπλωμα, πήρες καλούς βαθμούς,πέρασες στη σχολή που ήθελες και δεν τους ένοιαξαν τα χιλιόμετρα γιατί ήταν αυτό που ήθελες.
τους έκανες περήφανους με τις πράξεις και με τα λόγια σου, όταν τους είπες Σ'ΑΓΑΠΩ.Το θυμάσαι αυτό; Θυμάσαι εκείνο το λαμπερό,δυνατό χρώμα που έπαιρναν τα μάτια τους όταν τους έλεγες αυτή τη συγκεκριμένη λέξη; Το χρώμα της υπερηφάνειας,η λάμψη της συγκίνησης που ανταμοίβονται οι κόποι τους.




Βλέπεις; Εκείνοι ήταν πάντα εκεί, μαζί σου ακόμα κι αν δεν τους έβλεπες...
Εσύ γιατί να μην είσαι;
ΓΙΑΤΙ;
Επειδή δεν σου πήραν τα ρούχα που ήθελες;
Επειδή μια φορά επιχείρισαν να μαγειρέψουν χοχλιούς;
Επειδή σήκωσαν το τηλέφωνό σου;
Επειδή άλλαξαν κανάλι στην τηλεόραση ή στην έκλεισαν;
Επειδή σου έκλεισαν τον υπολογιστή όταν καθόσουν με τις ώρες;
Eπειδή σε έπριζαν στο "ΔΙΑΒΑΣΕ";
Επειδή δεν βρίκαν το περιοδικό που ήθελες;
Επειδή δεν σε άφησαν να κάτσεις πιο αργά κάπου έξω;
Επειδή δεν σου πήραν παγωτό;
Επειδή σου έβαλαν τις φωνές κάποτε;
Επειδή σου τραβούσαν το αυτάκι που και που;
Επειδή σε τσάτισαν;

Ή μήπως επειδή σου άνοιξαν τα μάτια, σου έφτιαξαν ήθος και χαρακτήρα, σε προστάτευσαν;
Γιατί στην πραγματικότητα αυτό έκαναν, ακόμα κι αν εσύ δεν το έβλεπες...

Αγαπητέ Αναγνώστη, έχω να σου δηλώσω πως συχαίνομαι να βλέπω να φωνάζουν και να βρίζουν τους γονείς τους, να τους κλείνουν σε ιδρύματα γιατί έχουν μια πολυάσχολη ζωή που δεν τους χωράει[έτσι νομίζουν δηλαδή!] Να τους θυμώνουν για υλικά αγαθά- άχρηστα μπροστά στην αγάπη που τους παρέχουν-που δεν μπόρεσαν να τους αγοράσουν.
Έχω να σου δηλωσω επίσης, ότι κι εγώ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΗ, όμως προσπαθώ ΝΑ ΓΙΝΟΜΑΙ!

Άνοιξε τα μάτια σου και δες.
Άνοιξε την καρδιά σου και βρες τους.
Άνοιξε το μυαλό σου και σκέψου.
Ποτέ δεν είναι αργά να τους πεις ένα ξεχασμένο Σ'ΑΓΑΠΩ.
Ποτέ δεν είναι αργά να τους επισκεφτείς αν δεν είσαι κοντά τους.
Ποτέ δεν είναι αργά για τη φροντίδα που τους αξίζει.

Όταν ήσουν  μικρός τους χρειαζόσουν, τώρα που μεγάλωσες χρειάζονται εκείνοι εσένα.

Always remember
The only thing which they care about is to be happy  and safe*even If they aren't

Η βαλίτσα των αναμνήσεων

Τόπος: κρεβάτι
Κατάσταση: μπερδεμένη

Ησυχία...
Μόνο αυτοί οι ξεχωριστοί ήχοι που ακούγονται είναι αρκετοί για να με κάνουν να ξεφύγω για λίγο από όλες τις πιέσεις της καθημερινότητας-που καταφθάνει ξανά σε λίγο καιρό, πιο ισχυρή-, να ησυχάσω, να αναπολήσω το χρόνο που έχει περάσει και να θυμηθώ...
Το θρόισμα των φύλλων καθώς τα σκορπίζει ο άνεμος, ο γαλήνιος-μόνο όταν κοπάζει ο άνεμος- και ο άγριος-ροκ θα έλεγα-ήχος της βροχής σαν ένα μικρό κρυμμένο κασετόφωνο, καθώς πέφτει στο χώμα, στα κεραμίδια, καθώς πέφτει στην υγρή τώρα πια γη είναι αρκετά για να με κάνουν να θυμηθώ ή και να ξεχάσω...
Τα πουλιά που γεμίζουν το οπτικό μου πεδίο,από όμορφα σχήματα καθώς πετούν στον απέραντο γκρίζο ουρανό και οι μικρές ακτίνες φωτός που ξεφεύγουν από τα σύννεφα,που και που,γεμίζουν το δωμάτιο με πινελιές αισιοδοξίας.
Όλα είναι αρκετά για να με γαληνέψουν -τα βλέφαρα μου βαραίνουν εμποδίζοντας με να δω, τελικά τα αφήνω να κλείσουν και αφήνομαι στα χέρια του Μορφέα...


*...Βρίσκομαι κάπου στη μέση του πουθενά, κάπου κενά και...ξαφνικά βλέπω εκείνη να τρέχει προς το μέρος μου,φορώντας το πιο ζεστό χαμόγελο που είχα δει πάνω της κι εγώ με τη σειρά μου της ανταπέδωσα ένα εξίσου ζεστό χαμόγελο-το μέρος είχε πλημμυρίσει από ακτίνες φωτός. Άρχισα να τρέχω κι εγώ προς εκείνη. Την πλησίαζα, όλο και πιο κοντά μα καθώς επιτάχυνα το χαμόγελό της πάγωσε, με κοίταζε με...απέχθεια και τότε κατάλαβα. Το χαμόγελο δεν προοριζόταν για εμένα, δεν έτρεχε καν προς εμένα. Σταμάτησα να τρέχω καθώς προσπαθούσα να την καταλάβω. Εκείνη όμως συνέχισε να τρέχει και τελικά με προσπέρασε, χωρίς καν να με κοιτάξει. Έμεινα να την κοιτάω με απορία και ξαφνικά...χάθηκε, εξαφανίστηκε. Τότε τα πάντα σκοτείνιασαν.*

Φως...
Τα μάτια μου άνοιξαν διάπλατα, ήταν υγρά... προσπαθούσα να καταλάβω γιατί αλλά μάταια, δεν θυμόμουν τίποτα.
Έμεινα να κοιτάω έξω για λίγο.
<<Εφιάλτης θα ήταν>> ψιθύρισα στον εαυτό μου.
Έστριψα το κεφάλι μου να δω το ρολόι που έδειχνε 6.42, μάλλον από(παρά)κοιμήθηκα αφού πριν "λίγο" ήταν 4 και... τέλος πάντων δεν θυμάμαι πόσο.
Ησυχία,ξανά.

Τελικά έπιασα την κιθάρα κι άρχιζα να παίζω το αγαπημένο μου κομμάτι!
<<Κάποιος θέλει να διαβάσει εδώ πέρα...>> ακούστηκε από το διπλανό δωμάτιο.
<<Οο υπέροχα...δεν κοιμάται>> είπα στον εαυτό μου και αναγκάστηκα να αφήσω την κιθάρα πάλι στη θέση της.
Το στόμα μου ήταν αρκετά στεγνό και με ενοχλούσε οπότε κατέβηκα στην κουζίνα να πιω νερό.
Έκανα και έναν έλεγχο στα υπόλοιπα δωμάτια για επιπλέον θύματα του Μορφέα.
Όπως το φανταζόμουν, οι γονείς μου παραμένουν από τους εκλεκτούς του, κι έβγαλα ένα πνιχτό γέλιο.
Μέχρι να κατέβω τα πόδια μου είχαν παγώσει λες και περπατούσα πάνω σε χιόνι αφού ήμουν ξυπόλητη-όπως πάντα.
Πήρα το εξίσου παγωμένο μου νερό κι ανέβηκα στο δωμάτιο μου να διαβάσω ένα βιβλίο.
Βούτηξα στα ζεστά σκεπάσματά μου που με περίμεναν κι άρχισα να διαβάζω μανιωδώς.
Τελικά, μετά από πολλή σκέψη, θάρρος και τόλμη-αυτά,νομίζω, είναι απαραίτητα για να εισέλθει κάποιος στο δωμάτιό της αδερφής μου,- ή μάλλον μόνο για εμένα ισχύουν...-πήγα στο δωμάτιο της  να κάτσω.
Κατάλαβα πως είχε τελειώσει-halleluujaah-αφού δεν μου ήρθε κανένα βιβλίο στο κεφάλι-ευτυχώς.

Αρχίσαμε να μιλάμε, να γελάμε και να κάνουμε βλακείες...
μέχρι που μας αναστάτωσε ένας ήχος.

<<Ντριιν>> Ήταν το κουδούνι.
Κοιταχτήκαμε-μου έκανε νόημα να πάω να ανοίξω κι εγώ της ανταπάντησα στην νοηματική μας γλώσσα να πάει να ξυπνήσει τους ''εκλεκτούς".
Κατέβηκα τρέχοντας τις σκάλες και πρόλαβα να ανοίξω πριν να φύγει-όποιος κι αν ήταν.
<<Παρακαλώ;>>
<<Καλησπέρα!>> είπε με χαρά μια ''άγνωστη'' φωνή.
<<Καλησπέρα! Ποιος είναι;>>
Και τότε τον είδα...
Κοκάλωσα.
Αμέσως, σαν αναλαμπή άρχισε να διαδραματίζεται μέσα στο μυαλό μου το όνειρο.

Στεκόταν ακριβώς μπροστά μου, τόσο ψεύτικος... κι όμως αληθινός.
Ήταν εκεί, δεν πίστευα στα μάτια μου!
Μα πώς, γιατί, αφού... κτλ, κτλ είχαν ρημάξει τις μηχανές που με κόπο δούλευαν, για να ξεμπλοκάρουν το-κουρασμένο από ερωτήματα- μυαλό μου.
Τελικά, αξιώθηκα να δώσω το χέρι μου για χειραψία κι έπειτα να τον καλωσορίσω.
Καθίσαμε και τα είπαμε λίγο, αλλά  αυτές οι στιγμές αμηχανίας που υπήρχαν με εμπόδιζαν να συνεχίσω την κουβέντα. Ήμουν χαμένη στις σκέψεις μου,μέχρι που κατέβηκαν οι γονείς μου(εκλεκτοί)-ευτυχώς δηλαδή, αλλιώς θα αναρωτιόταν ο άνθρωπος πόσο αγενής μπορεί να γίνει κάποιος μέσα σε κάτι χρόνια. Έλεος...
Μαμά, Μπαμπά respect, σας ευχαριστώ!

Ομολογώ, πως μου είχε λείψει, αλλά τίποτα δεν αναπληρώνει το κενό που μου άφησε εκείνη όταν έφυγε.Φυσικά, εκείνη ήταν η πρώτη που μου έλειπε-και θα συνεχίσει!
Ακόμα, θυμάμαι εκείνα τα θεσπέσια, υπέροχα, όμορφα, γεμάτα καλοκαίρια που είχα περάσει μαζί της.
Εγώ, η Μαριανίνα κι αυτή. Εμείς οι τρεις-μαζί!
Τότε που κατασκηνώναμε στην αυλή ή παίζαμε μήλα, τότε που μας έβαφε ή παίζαμε σχολείο. Τότε που προσποιούμασταν πως ήμασταν κατάσκοποι ή τότε που κάναμε ποδήλατο και τρέχαμε στα λιβάδια. Τότε που κάναμε τις μάγισσες ή τότε που κάναμε πως ήμασταν εκείνοι στο ''Smile, είναι η Candy Camera''-πραγματικά διαβολάκια. Τότε που ξενυχτούσαμε μιλώντας ή που παίζαμε σκοινάκι ''κόκκινο, κίτρινο, πράσινο, μπλε, άσπρο, μαύρο, ροζ, καφέ''. Τότε που την άφηνα-σαν το δεύτερό μου εγώ- να γράφει στο κρυφό μου ημερολόγιο ή που της εκμυστηρευόμουν τα πάντα.
Τότε που ήταν εδώ, μαζί μας...
Αλήθεια, μου λείπει αφάνταστα, απλά είναι το κενό που με συμπληρώνει.
Όταν όμως, συνέβησαν κάποιες καταστάσεις δύσκολες, οι σχέσεις μας άρχισαν να διαλύονται, την βλέπαμε αραιά και που ή και αν...Κι αυτό με πονούσε βαθιά στην τότε αγνή ψυχή μου και δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί...
Γιατί οι-όχι και οι καλύτερες-σχέσεις που είχαν κάποιοι συγγενείς μας έπρεπε να επηρεάζουν κι εμάς;
Είναι τόσο άδικο!

Το μόνο που ήθελα, ήταν να είχε έρθει κι εκείνη, να μας είχε επισκεφθεί, έστω, για μια φορά.
Να την χάζευα, καθώς τώρα πια θα έχει γίνει ολόκληρη κοπέλα. Να την αγκάλιαζα σφιχτά, μέχρι να σκάσει-αυτό της αρμόζει, φυσικά!
Βέβαια, δεν τόλμησα να τον ρωτήσω τίποτα σχετικά με εκείνη γιατί δεν ήθελα να περιπλέξω τα πράγματα ή να τον φέρω σε δύσκολη θέση.

Νομίζω, μου αρκεί που ήρθε κρατώντας μου μια βαλίτσα γεμάτη αναμνήσεις και τον ευχαριστώ!

If today was your last day...

2012 ε;(Δεν ξέρω βέβαια αν αρμόζει να σε καλωσορίσω,σύμφωνα με τις προφητείες των Μάγια...:P)
Σε λίγες ώρες αλλάζει ο χρόνος, πάει και το 11...Δύσκολο να το χωνέψω.
Ο χρόνος κυλάει τόσο γρήγορα, δεν υπάρχει πουθενά το stop, το play(again) ή το replay.
Ωραία θα ήταν!
Ή μάλλον...όχι, φαντάσου, θα μέναμε στάσιμοι, καμία εξέλιξη, τα ίδια λάθη, τα ίδια πάθη.

Αν όμως ήταν η τελευταία μας μέρα τι θα κάναμε; Θα είχαμε το θάρρος να ξεπεράσουμε κάθε φόβο και εμπόδιο, να πραγματοποιήσουμε κάθε ευχή και όνειρο; Mα πάνω απ'όλα, θα είχαμε το θάρρος να μιλήσουμε, να ανοίξουμε το στόμα μας και να πούμε λόγια καρδιάς, λόγια που δύσκολα εκφράζεις, εκείνα... τα ειλικρινή;!
Λοιπόν θα ήταν καλό να σκεφτούμε όλοι έτσι, έστω σήμερα.
Να ζήσουμε την τελευταία μέρα του χρόνου σαν να ήταν πράγματι η τελευταία!
Έτσι θα μπορούσαμε να είμαστε σίγουροι πως όλες οι αρετές δεν έχουν χαθεί, απλά είναι κάπου βαθιά -καλά κρυμμένες στην καρδιά του καθενός, καταχωνιασμένες σε μια γωνιά και προστατευμένες από κάθε τι βλαβερό για αυτές.
Κάντε αυτό που πάντα θέλατε, πείτε αυτό ακριβώς που νιώθετε και κάντε όσα περισσότερα λάθη μπορείτε ή-να το εκφράσω αλλιώς- προσπαθήστε να μάθετε όσα περισσότερα μπορείτε, ναι, μέσα από τα λάθη, εκεί κάπου κρύβονται και όλα τα σωστά.

Θέλω μόνο, σε αυτό το σημείο-ώρα 5.29-να συνοψίσω το κεφάλαιο του 2011 για εμένα.
Θα μου λείψεις, πάντα θα μου λείπεις 2011 και ξέρεις γιατί;

~Γιατί έμαθα να ξεχωρίζω τους πραγματικούς φίλους, εκείνους που θα με στηρίζουν, θα με βάζουν στο δρόμο μου, που θα μου συμπαραστέκονται, εκείνους που θα χαίρονται με την καρδιά τους όταν θα  χαίρομαι κι εγώ, εκείνους που θα κλαίνε όταν θα κλαίω κι εγώ.*Τους είμαι πραγματικά ευγνώμων που συνεχίζουν να είναι μαζί μου( με αντέχουν,πιο λιανά :P)και τους αγαπώ!*

~Γιατί δέθηκα απίστευτα με κάποιους και με άλλους δέθηκα πολύυυυ περισσότερο!

~Γιατί γνώρισα ξεχωριστά άτομα που μου άλλαξαν ολόκληρη τη ζωή! :')

~Γιατί έμαθα να παλεύω για αυτά που θέλω όσο δύσκολα κι αν φαίνονται( τίποτα δεν είναι, αρκεί να το αποδεχθείς.)
~Γιατί...

~Γιατί...
Είναι τόσα πολλά!
Υπήρχαν όμως και λύπες και αποχωρισμοί αλλά...και πότε δεν υπάρχουν;...
Σίγουρα το 11 έχει χαράξει τόσες αναμνήσεις μέσα μου!
Αξέχαστες βόλτες, εμπειρίες...
Αξέχαστα λόγια...

Αξέχαστο 2011 :)
Όμως το 2012 βρίσκεται ακριβώς λίγες ώρες πιο μετά και με περιμένειιιιι, τον καθένα μας!

Καλή Χρονιά λοιπόν, να περάσετε και να περνάτε όσο πιο όμορφα μπορείτε(από εσάς εξαρτάται)! ;)
Πολλά φιλιάαα :D

Είναι κάτι το τόσο ελεύθερο κι εσύ το έχεις κάνει τόσο περίπλοκο...τόσο τυπικό...

Πάντα πίστευα πως η μουσική δεν χρειάζεται διάβασμα, εντάξει φυσικά και χρειάζεται όπως να ξέρεις τα κλειδιά, τις νότες, τις κλίμακες αλλά μέχρι ένα σημείο ρε φίλε! Γιατί δηλαδή πρέπει να με περιορίζεις τόσο, να με αγχώνεις τόσο για κάτι τόσο απλό που καν δεν θα έπρεπε, λέγοντάς μου μάθε από έξω το κομμάτι, κάνε το ένα, κάνε το άλλο, τι θα γράψεις στις εξετάσεις...Έλεος δηλαδή.
Εγώ το μόνο που γνωρίζω είναι πως η μουσική βγαίνει μέσα από την ψυχή κάθε ανθρώπου κι όχι από τους τόσο τυπικούς κανόνες που είσαι ''υποχρεωμένος'' να ξέρεις όταν ασχολείσαι με τη μουσική.
Στο κάτω κάτω και τι χρειάζονται οι εξετάσεις στη μουσική;
Σε τι ωφελούν άραγε;
Θα μου πεις, ναι χρειάζεται να ξέρεις το solfege σου να το λες νεράκι ή τις κλίμακες, αλλά γιατί; Μόνο για τους βαθμούς ή για τα πτυχία που θέλουν ;
Κι όμως στο τέλος, εκείνοι που πραγματικά πετυχαίνουν όσα θέλουν με τη μουσική είναι οι αυτοδίδακτοι κι όχι εκείνοι με τα χιλιάδες αναγνωρισμένα πτυχία που έχουν στα χέρια τους.
Και ξέρεις γιατί;
Γιατί εκείνοι δεν περιορίζονται σε τίποτα, είναι ελεύθεροι να εκφραστούν όπως ακριβώς το θέλουν!
Θέλω κι εγώ να εκφράζομαι, να λέω αυτά που θέλω με τον ωραιότερο τρόπο, τη μουσική κι όχι να κάθομαι να σπάω το κεφάλι μου και να απογοητεύομαι κάθε φορά που έχω μάθημα... και θα το κάνω, θα το κάνω ότι και να λες, θα προχωρήσω!
Είναι κάτι το τόσο ελεύθερο κι εσύ το έχεις κάνει τόσο περίπλοκο, τόσο τυπικό.
Ίσως και για αυτό να μη διάβαζα όσο θα έπρεπε-κάτι 8 θυμάμαι να έπαιρνα, γιατί ποτέ δεν πίστεψα πως για να είσαι καλλιτέχνης χρειάζεσαι τέτοιες τυπικότητες!




Ίσως αυτά που πιστεύω να είναι και λάθος, αλλά εγώ θα παραμείνω ανένδοτη στα δικά μου πιστεύω!

Μια σύντομη ανάρτηση

από την κυνηγό ονείρων περί

.μουσικής
!lalala σας φιλώ

R.I.P

6.12.2008
Θυμάμαι αμυδρά εκείνες τις μέρες, ήμουν μικρή, μα ήμουν ικανή να καταλάβω ΤΟ έγκλημα...
Χάος,τρόμος, βία, πένθος, επικρατεί σε όλη την Ελλάδα, ακόμα και στο εξωτερικό, σε κάθε γωνιά της γης.

Οι αστυνομικοί λένε πως πυροβόλησαν στον αέρα κι έπειτα η σφαίρα εξοστρακίστηκε, μα στην πραγματικότητα ήταν δολοφονία εν ψυχρώ!

Η οργή κάθε συμμαθητή, μαθητή, συνομήλικου, ανθρώπου εκφράζεται μέσα από φωνές, συνθήματα γραμμένα στους τοίχους, διαδηλώσεις και πορείες...
Οι πιο τολμηροί καταλήγουν ακόμα στο να καίνε,να σπάνε κάθε τι που βρίσκεται στο δρόμο τους προς την αναζήτηση της χαμένης δικαιοσύνης...

6.12.2008
Δεν ξεχνάω!

*Με πρόδωσες...
Είχα όνειρα...
Μου τα γκρέμισες...
Χρειάζομαι οξυγόνο...
ΜΗΝ μου το στερείς...
Υπερασπίσου με...
Γιατί αν γλιτώσω,
θα υπάρχει ελπίδα...
Να ξεπεράσω τα δικά σου
αδιέξοδα...*



Ο δεκαπεντάχρονος δεν είναι οπλισμένος με μολότοφ και καδρόνια αλλά με όνειρα για ένα καλύτερο αύριο!

Διάβασα κάπου ένα σχόλιο κάποιου που το πιο πιθανό να ήξερε τον αδικοχαμένο Αλέξη καθώς επανάλαβε τα λόγια του:
<<Εγώ δεν ξέρω τι θα κάνω, πάντως μια μέρα θα γίνω διάσημος, θα το δεις...>>
Που να ήξερε πως θα γινόταν διάσημος με αυτό τον τρόπο...

Αλέξης Γρηγορόπουλος

πυροβολείται εν ψυχρώ στα Εξάρχεια
;Γιατί

Δεν ξεχνάμε

6.12.2008 

Είδα κάποιον...άγνωστο

Τραγουδούσα, γελούσα, περπατούσα χορεύοντας στα σοκάκια του Ηρακλείου αφού είχα παρέα όλα εκείνα τα αναρίθμητα συναισθήματα που συνοδεύουν την ανεμελιά και την ελευθερία που όλοι έχουμε,(τουλάχιστον έτσι πίστευα)...
Σκόνταψα μα δεν με πείραξε υποθέτω, άρχισα να γελάω.

Μα καθώς σήκωσα το κεφάλι μου αντίκρισα κάποιον, κάποιον άγνωστο σε εμένα,
όλα εκείνα που ένιωθα μετατράπηκαν αστραπιαία σε ένα χείμαρρο συναισθημάτων
- που ήταν δύσκολο να νιώσεις και να καταλάβεις πως ήταν πραγματικά-με πλημμύρισαν οι τύψεις, με κυρίευσε η θλίψη.
Λίγα μέτρα μακριά μου βρισκόταν κάποιος που για μια στιγμή ευχόμουν να του είχε συμβεί αυτό ακριβώς που συνέβη σε εμένα-προφανώς θα ήταν πιο όμορφο, θα είχε πλάκα.

Τον είδα στο έδαφος πεσμένο, τον είδα να τρώει, τον είδα να μαζεύει με τα κουρασμένα του χέρια αυτό που πιθανότατα του είχε πέσει, αυτό που εμείς αποκαλούμε φαγητό, αυτό που πιστεύουμε πως ξέρουμε την πραγματική του σημασία, μα όχι, εμείς τίποτα δεν ξέρουμε. Στο μόνο που έχουμε επίγνωση είναι στους εαυτούς μας και μόνο, αυτό που αποκαλούμε εμείς εγωιστικότητα.

Είχα χάσει κάθε αίσθηση του χρόνου καθώς τον κοίταζα, δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω του-προς ανακούφιση μου εκείνος δεν με είχε προσέξει.
Ήταν μια εικόνα τόσο άγνωστη σε εμένα, μου προκαλούσε δέος.
Για κάποιο λόγο ένιωθα τόση ασήμαντη μπροστά του, ένιωθα ψεύτικη.
Οι σκέψεις κατέκλυζαν το μυαλό μου. Συλλογιζόμουν το πόσο ίδιοι είμαστε φαινομενικά- 2 άνθρωποι- και πόσο διαφορετικοί είμαστε πραγματικά- ένας άνθρωπος κι ένας απάνθρωπος.

Εγώ(εμείς) κι εκείνος.
Εγώ, που έχω ένα σπίτι ΄που νιώθω ζεστασιά.Εγώ, που καθημερινώς ξέρω πως στο σπίτι θα με περιμένει το ζεστό μου φαγητό.Εγώ που δεν μπορώ να βολευτώ με αυτά που ήδη έχω και ζητάω περισσότερα. Εγώ που έχω οικονομική άνεση.  Εγώ που καθημερινώς νιώθω τις χαρές.Εγώ, που καθημερινώς νιώθω την ασφάλεια που μου παρέχουν, την φροντίδα.
Εμένα που μου λείπει η ανθρωπιά.
Εκείνος που δεν έχει καλά καλά ρούχα να ζεσταθεί. Εκείνος που καθημερινώς δέχεται τα γεμάτα φαρμάκι λόγια, την αδιαφορία κάθε περαστικού. Εκείνος, που κουβαλάει στις σακούλες του την μοναξιά, τη λύπη, τη θλίψη, την κατάθλιψη, ένα ασήκωτο βάρος για έναν άνθρωπο. Εκείνος που αναγκάζεται να συμφιλιωθεί με τους φόβους του. Εκείνος που μαθαίνει να εκτιμάει.

Η στιγμή έμοιαζε να διαρκούσε αιώνες.
<<Συγνώμη να περάσω;>> ρώτησε μια κυρία κομψή, περιποιημένη από την κορυφή ως τα νύχια, δεν παρατήρησα ούτε ένα ψεγάδι στα προφανώς πανάκριβα ρούχα της, τα κοσμήματα της-σίγουρα δεν ταίριαζε στο κλίμα.
Η σιωπή διαλύθηκε και οι σκέψεις μου ανακατεύτηκαν.
Σηκώθηκα όρθια επιτέλους, όμως συνειδητοποίησα πως δεν ήταν πια εκεί εκείνος ο άγνωστος. Είχε φύγει κι εγώ είχα μείνει να κοιτάζω το απέραντο κενό.
Άρχισα να περπατάω αργά με προσοχή να μην βρεθώ πάλι στο έδαφος.
Ήμουν μπερδεμένη.
Αυτό που μόλις είχα ζήσει ήταν τόσο δυνατό για να το αγνοήσω και να φύγω σαν να μην έγινε ποτέ.

Οι περισσότεροι ίσως ξεχάσουν αυτά τα λόγια

 όταν ξεχάσουν πια τη σημασία της λέξης

άνθρωπος...ίσως κι εγώ

.